RSS  

این قانون که چندی پیش از سوی ملا محسنی فاسد، تدوین شده بود، با اصول غیر انسانی و نفی حقوق انسانی زنان تدوین شده است.

این زنان خواستار این بوده اند که:

قانونی که در نفس خود می توانست مدافع و حامی زندگی بخشی از جامعه باشد، در عمل به قانونی ضد انسانی و اسلامی تبدیل گردید. قانونی که هویت و موجودیت نیمی از اجتماع را نفی کرده و او را از داشتن هر گونه حق مالکیتی، حتی بر جسم خویش محروم می سازد. قانونی که حتی بر خصوصی ترین عرصه های زندگی انسان ها تاخته و در مورد جزیی ترین مسایل فردی اشخاص تصمیم می گیرد. کاری که در هیچ دین و آیینی پذیرفته شده نیست و با هیچ منطق اخلاقی و انسانی قابل توجیه نمی باشد. ما از عالمان و دانشمندان دینی خود انتظار داریم تا با توجه به نیاز های عصر و زمان ما، قوانینی وضع نمایند که حامی و پشتیبان حقوق زنان (حق تحصیل، انتخاب همسر، حضانت فرزند، ارث، اشتغال و....) در خانواده باشد. ما زنان می خواهیم تا وقت و انرژی خود را صَرف ساختن جامعۀ خود سازیم نه صَرف آرایش برای لذت بردن مردان.

اندر بیان احوالات شخصیه شیخ ما مولانا محسنی

آژند

 
نقل است از مولانا ابوالخبرچین که چون شیخ ما را خبر رسید که کسانی اندر بلاد دور و نزدیک و حتا در خود بلاد افغانستانیه بر این قانون اعتراض بنمودند، بخندید و گفت این بیچارگان را چقدر دانندگی باشد که قانون ما را زیر سوال ببرند؛ ما صدها مثل اینان را سال ها تنها رموز پختن شوربا بدون داشتن گوشت  و کچالو بیاموزیم و حالا اینان آمده اند تا بر قانون ما فی بگیرند.

 گویند اندر این قانون نبشته است که هر وقت مرد که خدا او را تنها برای امر و نهی و کوفتن زن آفریده است، میل به انجام فعل و انفعالات جنسیه کند، زن را الزام است که چون بوجی کاه اطاعت محض کند و صدا بیرون ندهد که احتمالا کفر احسان مرد به جا آورده  است،  ولو که زن را هیچ میلی به این کار ها نباشد و یا مشکلات جسمی فراوان به او باشد؛ و چون مرد زن را اذن بیرون رفتن ندهد، جرات هفت پدر زن نباشد که قدم از چارچوب خانه بیرون دهد ورنه همانا که سوته باشد و کمربند باشد و بدن نحیف زن بیچاره.

صالج جهانگیر

آقای محسني نه دين است و نه شريعت، بلكه در بهترين حالت تفسيري است از شريعت. در جايي كه صاحب شريعت به قول قرآن با نرم خويي با خلق خدا سخن مي گويد، مفسران دسته چندم را چه رسد كه با اين همه خشم و خشونت سخن گويند. و زبان به توهين و تهمت بگشایند كه گويي دين چيزي جز خشونت، زور گويي، دروغ و اتهام زني نيست، و چيزي از گفتگو،  مدارا و ملايمت و رحمت در آن وجود ندارد.

ماده 133)، در روابط جنسي فاقد كوچكترين اراده و اختيار است  و حتا اختيار آرايش و تزیين خود را هم ندارد( ماده 131). كدام استدلال ديني و عقلي در پس اين ديدگاه نهفته است ؟ تصرف مالي و خود اراديت سياسي زنان با عدم خروج از منزل بدون اجازه ی همسرش چگونه قابل جمع اند؟ و با نفي هر گونه اختيار از زن در تماس جنسي چگونه مي توان ادعاي احترام به كرامت انساني زن نمود؟ صرف نظر از اعتراض های حقوق بشري و جنجال رسانه اي، جامعه اسلامي از آقای محسني در اين دو مورد انتظار پاسخ دارد، نه رجزخواني براي اصلاح اعلاميه جهاني حقوق بشر!

صالح جهانگیر

 با توجه به آنچه گفته شد، من به عنوان يك اسلام شناس و متخصص علوم اسلامي، آقای محسني را بر اساس سنت محمود قرآني به جدال احسن فرا مي خوانم. آقای محسنی كه آماده ی صحبت با حقوق دانان غربي است و با خبر نگاران بحث و جدل مي كند و سعي مي كند آن ها را قانع كند، اگر از سنت قرآني روي گردان نمي باشد، بايد به اعلام آمادگي من پاسخ مثبت دهد تا در نتيجه، افكار مومنين در پرتو منطق و خرد روشن شود و حقايق بر آفتاب افتد و زمينه ی سو استفاده ها گرفته شود.